18-21 oktober 2007 CARPE DIEM
Alles maalt door je hoofd. op een gegeven moment zag ik hem zo vechten dat ik met pijn in mijn hart tegen hem zei: "Het is goed jochie, ga maar, opa wacht op jouw". Dit was het moeilijkste wat ik ooit in mijn leven heb moeten zeggen, dwars tegen mijn gevoel in. Ik wilde hem niet kwijt, maar hem te zien lijden, dat nooit meer! De verpleegsters waarvan de dienst ten einde was kwamen een voor een binnen. Ze gaven Dante nog een knuffel omdat de kans groot was dat Dante er in hun volgende dienst niet meer zou zijn. Dit was erg confronterend, maar ook mooi omdat ik zag hoeveel liefde Dante aan heel veel mensen had gegeven.
Maar ja, hoe vertel je nu aan twee kinderen dat hun broertje nooit meer thuis komt. Janou en Michelle waren toevallig al deze dagen bij opa en oma geweest omdat het herfstvakantie was. Donderdagochtend bracht Arjan de meisjes naar het ziekenhuis. Hij liep nog even mee naar binnen omdat hij wist wat er komen ging. Ik moest de meisjes de waarheid vertellen, hoe moeilijk het ook was. Ik vertelde ze buiten al dat ze zachtjes moesten doen omdat Dante heel erg ziek was op het moment. Ze vroegen of ik dan al bij Dante was geweest. Ze wisten natuurlijk niet dat ik al vanaf maandag in het ziekenhuis sliep. Ik liep met ze mee naar het kamertje van Dante. Dante lag op dat moment spierwit (grauw) in zijn bedje met zwarte omringde oogjes. Hij zag er erg slecht uit. Ik herhaalde nogmaals dat Dante erg ziek was omdat ik niet zo goed wist hoe ik moest beginnen. Michelle vroeg op dat moment: "Mag Dante nog wel naar huis mama?" Ik vertelde haar dat Dante nooit meer naar huis zal gaan omdat hij echt heel erg ziek is. Op dat moment keek Janou ook op. Michelle keek me met een trillend lipje aan en vroeg: "Gaat hij dan dood mama?". Slik……… Ja Michelle, Dante gaat dood, zijn hartje is stuk en de dokter kan hem niet meer maken. Ze bleef stil en Janou begon heel hard te huilen. Hierdoor werd Michelle ook heel verdrietig en zei: "Zullen we hem dan in de tuin begraven mama, dan kunnen we iedere dag naar Dante toe". Tja, kinderlogica…. Ik probeerde uit te leggen dat dit niet kon, maar leg dat maar eens uit als ze het poesje van de buren enkele weken daarvoor in de tuin hadden begraven. Hierdoor werd ze nog verdrietiger en toen viel het kwartje volgens mij pas. Michelle kroop bij mij op schoot en nestelde zich helemaal tegen mij aan. Janou ging naast Dante op bed liggen en was ontzettend verdrietig. "Waarom moet ons broertje nu doodgaan, het is niet eerlijk". Het was ontzettend zwaar en emotioneel. Na een kwartiertje kwam de pedagogisch medewerkster/knutselmevrouw en die vroeg of Janou en Michelle het leuk vonden om te knutselen. Ze mochten een verftekening op het raam van hun broertje maken. Nu kon Dante naar hun tekening kijken. Op een of andere manier zetten kinderen zich gelukkig heel snel ergens over heen en gingen helemaal op in hun tekening. Heel prettig hoe ze hier ook met broertjes en zusjes omgaan, dat is heel erg belangrijk, bedankt hiervoor dit maakt het allemaal iets dragelijker.
Het bleef allemaal heel erg spannend. De morfine begon op stand 2 (dit is vergelijkbaar voor kinderen die een operatie tegemoet gaan zodat de spanning er een beetje af gaat). Er werd mij duidelijk gemaakt dat Dante op een gegeven moment went aan de hoeveelheid morfine en dat deze dan omhoog gaat. De tweede dag kreeg Dante weer enorme krampjes en had heel veel pijn. Er werd toen besloten dat de morfine naar standje 3 ging. Ik vond dit best moeilijk omdat je weet dat hoe hoger de hoeveelheid hoe eerder……… maar je wil ook niet dat het jochie pijn heeft. Nadat de morfine verhoogd was, had hij geen last meer van de krampjes en viel hij heerlijk in slaap. De derde dag begon het weer en er werd uitgerekend wat de volgende stap zal zijn. Dit kwam op stand 4.7. Ik vond zelf dat we het eerst op stand 4 moesten proberen omdat ik het een grote stap vond. Hier werd naar geluisterd maar ik zag na een half uurtje dat dit niet voldoende werkte en liet met dubbele gevoelens het op stand 4.7 zetten. Ik zag na korte tijd dat Dante hier inderdaad rustig van werd en weer lekker in slaap viel. Dante sliep met zijn ogen open, dat was wel naar. Het leek wel of hij in coma was. Hij reageerde nergens meer op en bleef maar voor zich uit staren, 24 uur per dag. Het was moeilijk om te zien omdat je weet dat het allemaal zo afgelopen kan zijn. De vierde dag bleef hij rustig, hij had een enkel krampje maar niet zodanig dat de morfine omhoog moest. Vrijdag kwamen Gerlien en Marielle op vistite, beide bekend in het ziekenhuisleven ivm hun kindjes. Omdat zij alletwee ervaring hadden met deze wereld, praat dit erg fijn. We waren met zijn drieen aan het brainstormen over eventuele medicatie wat kon helpen tegen de krampjes. Annemarie was er ook. Er bestaat gewoon niets tegen darmkrampjes en dat maakt het allemaal heel moeilijk. Uiteindelijk kwamen we op een spierontspanner (dormicum). Blijkbaar hadden de artsen het hier ook al eens over gehad. Dit moet een goede ballans zijn met de morfine. Uiteindelijk dit met de kinderarts besproken. Dit werd direct die avond na weer een "aanval" (zo noem ik het maar even). Dante kreeg 0,3 ml Dormicum en hij werd hierdoor direct rustiger en viel direct in slaap. Best wel heftig spul volgens mij. Dante zijn morfine hoefde hierdoor niet omhoog. De arts zei dat als hij die vrijdagnacht nog krampen kreeg hij nog een beetje bij mocht hebben. Dit hoefde gelukkig niet. Zondagochtend kreeg hij "pas"zijn volgende aanval en er werd weer besloten om Dormicum aan Dante te geven.
De laatste paar dagen mochten de kleinste nichtjes ook bij Dante. Normaal mogen er geen kinderen komen ivm kinderziektes. Allemaal zijn ze geweest en allemaal hebben ze afscheid van Dante genomen. Sommige kwamen twee of drie keer om nog een knuffel te geven. Verder zijn er nog een aantal vrienden en vriendinnen langsgeweest. Het is voor iedereen moeilijk. Iedere keer als ze weggaan weten ze dat dit de laatste keer geweest kan zijn. Zelfs de begravenisondernemer is al langsgeweest om de boel met mij door te spreken, dit is heel gek en ongeloofwaardig.
Eigenlijk doet Dante het naar omstandigheden aardig goed. Hij blijft letterlijk "dood"ziek, maar ik had niet verwacht dat Dante nog bij ons zou zijn. Vandaag (zondag) was ik even naar huis gegaan omdat Dante voor zijn doen stabiel was. De meisjes missen mij ook en ik wilde ze nog even naar bed brengen en zelf een fatsoenlijke maaltijd nemen. Toen ik thuis kwam belde ik nog even naar Annemarie. Zij zorgde deze avond voor Dante. Alles ging goed, Dante was wakker maar zat heerlijk ontspannen bij haar op schoot. Toen Dante door de telefoon mijn stem hoorde reageerde hij hier op zei Annemarie, dat was heel fijn om te horen. Rond 21.30 uur was ik weer terug bij Dante en ik zag met mijn eigen ogen hoe relaxt hij op schoot zat. Hij was mooi van kleur en keek wijs om zich heen en reageerde vrij goed op de dingen om hem heen. Zo had ik hem al een tijdje niet gezien.
Het klinkt nu mischien een beetje rooskleurig maar ik geniet van ieder moment van hem en het is zo’n voldoening om hem zonder pijn te zien. (niets is zo vanzelfsprekend meer) Maar ik blijf allert, ik begin mijn zoon aardig goed te kennen, hij kan van het ene op het andere moment omslaan en dan is er weer verdriet. Carpe Diem ——–> pluk de dag
WORDT VERVOLGD…………
22 October 2007 at 09:23
Lieve Maaike, Janou Michelle en Marjon,
Wat een onwerkelijke tijd is dit – ik denk aan julle en bid voor jullie om kracht . Wat kan ik nog meer zeggen.
We staan om jullie heen.
Veel liefs.
22 October 2007 at 10:43
lieve maaike janou michelle en marjon en familie.
als ik dit lees schieten woorden mij tekort,ik wens jullie echt heel veel liefs en sterkte toe.
maaike ik heb bewondering voor je hoe je alles doet.
je bent een sterke vrouw.
veel liefs jantina
22 October 2007 at 16:53
Lieve Maaike,
wat een zware gang om te maken. Ik heb de tranen in mijn ogen zo enorm verdrietig vind ik het voor jou, Shanou, Michelle en je familie. Lieve meid,
heel veel sterkte voor nu en straks.
Groet,
Agnes Klijnstra (moeder van Merel)
22 October 2007 at 20:27
Lieve Maaike,
Ik weet niet wat ik tegen je kan vertellen. De woorden schieten mij gewoon tekort. Na jouw verhaal gelezen te hebben ben ik even mijn eigen problemen vergeten. Je maakt een ontzettend moeilijke tijd mee. Ik weet dat jij een sterke vrouw bent en dat jij ondanks alles gewoon op de been blijft.
Jij hebt mij in mijn moeilijke tijden opgevangen helaas kon ik dat bij jou niet doen.
Ik wens jou en je meisjes heel veel sterkte. Ook al woon ik ver weg, mijn gedachte en gebeden zullen altijd bij je zijn.
veel liefs Meliha, Batuhan en Nazar
22 October 2007 at 22:21
lieve Maaike, Janou en Michelle
heb zonet Dantes verhaal gelezen en het doet me verdriet te lezen hoe slecht zijn gezondheid nu is. Wat ik wel fijn vind om te lezen is dat er nu iets tegen de pijn gedaan kan worden; zo kan hij als de tijd daar is, vredig naar zijn opa gaan. We begrijpen dat voor jullie en je familie nu de tijd even stil staat.
Maaike, al zijn wij op afstand, we denken wel aan jullie en wensen dat je de kracht en moed blijft houden die in Dantes verhaal te lezen is.
Veel liefs, ook van Oswald, Karin
23 October 2007 at 09:05
Lieve Maaike, Janou, Michelle, Marjon en Dante,
Als ik jullie verhaal lees is het zo onvoorstelbaar, wat moet ik zeggen… tegelijk ook vind ik het zo mooi als maaike schrijft dat ze Dante heeft leren kennen en nog echt een band met hem heeft mogen opbouwen…Ik wens jullie heel veel sterkte en kracht toe, veel liefs en een knufel, Joke de Beer
23 October 2007 at 19:03
Lieve Maaike,
Ik kwam vanmiddag jou moeder tegen, zij vertelde van deze site,wat een verhaal!Wat een moeilijke periode voor jou, je meiden, je moeder en “de rest”.
Wij denken aan je!
Dikke kus,
Norman, Tieneke, Isa en Rosa
23 October 2007 at 19:03
Lieve Maaike,
Ik kwam vanmiddag jou moeder tegen, zij vertelde van deze site,wat een verhaal!Wat een moeilijke periode voor jou, je meiden, je moeder en “de rest”.
Wij denken aan je!
Dikke kus,
Norman, Tieneke, Isa en Rosa
23 October 2007 at 21:09
Lieve Samen,
Pfff wilde er eigenlijk niet aan, het verhaal niet tot me nemen, vind het te heftig. Laat staan om een beeld te kunnen/mogen vormen wat er allemaal in jullie leven/ gedachten/hart omgaat. Kan er geen zin aan geven. Ik wens met dat wat ik in me heb, jullie machtig mannetje, mooie gezinnetje, jij sterke vrouw en overige dierbare alle kracht, goeds, en dat wat nodig is toe, om deze zware taak te volbrengen.
Dikke X
24 October 2007 at 09:02
Lieve Maaike,
Ik weet niet goed wat te zeggen, dus zeg ik maar niets. Maar weet dat wij in gedachten bij jullie zijn.
Sterkte,
Heleen van Egten (moeder van Iris)
24 October 2007 at 12:57
Lieve Maaike,
Vanmorgen was ik bij mama toen je belde, mamma haal Janou en Michelle van school, want met Dante gaat het zienderogen achteruit. Mamma had er moeite mee, hoe vertel ik het de meisjes.
Ik denk Maaike dat Opa Andre er naar uitkijkt zijn eerste kleinzoon te zien.Laten we proberen er in te berusten in deze toch hele zware dagen voor jullie zeer hechte familie.
Liefs Tante Ineke
25 October 2007 at 20:21
Maaike hxe9xe9l veel sterkte de komende periode samen met de meiden en de rest van de familie. Knap van je hoe je alles zo uitgebreid kan beschrijven, heb ik echt respect voor.
Groetjes
26 October 2007 at 11:18
Lieve Dante
Momenten van blijdschap en verdriet
Zo dicht bij elkaar en toch ook niet
Jouw mama is heel sterk en geeft jou veel kracht
Wij weten dat in de hemel opa op jou wacht
28 October 2007 at 21:10
Lieve maaike Janou en Michelle.
We volgen jullie dagboek nu al enige tijd, maar het wordt steeds moeilijker om het te lezen. Dapper van je om dit met ons te delen. Zoveel onzekerheid, pijn, verdriet en toch ook wel mooie momenten. Geniet van elke dag !
Kus Rick Cindy Tatum en Dewi
29 October 2007 at 14:09
Ja lieve Maaike, wordt er weer verdrietig van,en weet ook niet zo gauw wat te zeggen,behalve dan dat we heel erg veel aan je denken en verder hopen dat je de kracht zult vinden dit allemaal aan te kunnen!
Veel liefs,
Theo en Hans A,dam
29 October 2007 at 18:51
Hoi Maaike, Janou en Michelle,
Wij wensen jullie heel veel sterkte toe in deze moeilijke periode!
Groeten
Ted-Jan en Sandra
29 October 2007 at 19:00
Hoi Maaike, Janou en Michelle,
Wij hoorden net het verschrikkelijke nieuws van (jouw tante) Ine. Wij wensen jou, jouw meisjes en familie heel veel sterkte toe.
29 October 2007 at 20:49
maaike sterkte in deze moeilijke periode.
29 October 2007 at 21:13
Lieve Maaike, Je website volgende las ik vamiddag het droeve bericht van het overlijden van Dante. Ik wolde je van harte condoleren met het grote verlies. Heel veel sterkte en kracht om verder te gaan.Heel veel liefs Henk en Wies
29 October 2007 at 21:35
Lieve Maaike, Janou en Michelle.
Heel veel sterkte bij dit vreselijke verlies. Wij leven met jullie mee. Natuurlijk ook tante Marion en de rest van de familie veel sterkte gewenst. Veel liefs Richard, Manon, Brittny en Dylana.
29 October 2007 at 22:17
Maaike,Janou,Michelle,
Nu is het toch zo ver wat zullen jullie dat lieve mannetje missen.
Heel veel sterkte met het verwerken van dit verlies.
In gedachten bij jullie,
Lauwerens en Liset (overburen)
29 October 2007 at 23:08
Lieve Maaike,
ik zit ver weg, maar denk heel veel aan je en leef ontzettend met je mee.
Heel, heel veel sterkte voor nu en de tijd die komen gaat !
Liefs Katja
30 October 2007 at 00:56
Lieve Maaike,Janou,Michelle,Marion en de rest van de familie,
Een leven,
te weinig tijd gegeven,
veel te kort op deze aarde,
maar van onschatbare waarde!
We wensen jullie heel veel sterkte en kracht,voor nu en voor de toekomst,om dit grote verlies te kunnen dragen.
Liefs andrea
30 October 2007 at 09:18
Lieve lieve Maaike, Janou, Michelle, mams en verdere familieleden.
Mijn diepste medeleven aan jullie bij dit zware verlies. Wij wensen jullie alle sterkte toe de komende zware tijd en blijf in de toekomst geloven.
Liefs, Astrid, Dinand en kids
30 October 2007 at 10:47
Lieve Maaike, Janou en Michelle
Niets drukt uit de leegte
en niet geeft weer de pijn
aan alles wat jullie wensten
en dat niet zo mocht zijn
Heel veel sterkte met dit grote verlies…..
Heleen, Berry, Bart, Iris, Tessa en Roos van Egten
30 October 2007 at 10:57
ik voelde haartjes zo zacht als de vleugels van een vlinder,
ik hield vast piepkleine zachte vingers,
ik aaide je wangetjes zachtjes,
je ruggetje zachtjes,
ik zag je mooie donkere oogjes,
en ik zag iets in jouw oogjes,
iets bijzonders, iets speciaals,
iets wat ik nooit vergeten zal,
ook al was je er maar even,
maar we zullen je nooit vergeten,
als een vlindertje fladderde je voorbij,, maar hoor je er nu voor eeuwig bij. Je hebt je strijd gehad,en moedig dat je was! Lieve Dante rust maar zacht..
we wensen Maaike, Janou, Michelle, Marion en de rest van de familie veel sterkte toe,Met dit grote verlies,
Cindy, Peter, Sascha, Jurrien, Elmotje
30 October 2007 at 13:26
Lieve Maaike en familie..
Gisteren was ik verdrietig,nu huil ik ,om dit grote verlies.. voel je gesteund door reactie,s en het gevoel dat veel mensen op dit moment met hun Hart bij jullie zijn!
Heel veel sterkte ,voor jullie allemaal.
Liefs Theo en Hans
30 October 2007 at 13:51
heel veel sterkte met dit grote verlies maar je mannetje heeft rust en hoeft niet meer te vechten ik hoop dat dat een troost is veel liefs ans uit kampen
30 October 2007 at 14:30
Lieve Tante Maaike..!
tOen ik het allemaal hoorden.. sprongen de tranen in me ogen en gister toen ik hoorde dat hij overleden was tOen kon ik het niet meer ophouden mr jah dat mag tOch..
mr toen heb ik ook egt ingezien Dat het wel beter voor hem iis hij heeft zichzelf laten gaan en dat iis gOed anders heeft hij zo alleen mr pijn en dat willen we allemaal niet. nou heel erg veel sterkte Dikke kuss FeliCia!!(K)(L)
30 October 2007 at 16:11
lieve maaike
woorden schieten tekort na het horen van dit bericht.
wij willen jou en de rest van de famillie heel veel sterkte toewensen met dit zware verdriet in gedachten zijn wij bij jullie .
veel liefs roy bettina tjade wijnmalen
30 October 2007 at 16:42
Beste Maaike,
Je hebt er voor gevochten
je hebt er alles aan gedaan
Helaas kon niemand Dante redden
Je moet de hoop nu laten gaan
Voor Dante kan jij niet meer zorgen
Hij is nu veilig in opa’s handen
geborgen
Ik hoop dat het je rust kan geven
in je verdere leven
Sterkte gewenst in een periode van rouw.
De vader van Janou en Michelle
30 October 2007 at 17:38
Lieve Maaike, Janou en Michelle
Woorden schieten te kort met het verlies van Dante.
Wij wensen julie veel sterkte en heel veel kracht om dit te verwerken.
Veel Liefs je Buren Ad & Virginia
30 October 2007 at 20:14
Lieve Maaike, Janou en Michelle
Soms is er zoveel wat we voelen, maar zo weinig wat we kunnen zeggen.
Heel veel sterkte….
Veel liefs,
Rick, Cindy, Tatum en Dewi
30 October 2007 at 20:14
Lieve Maaike, Janou en Michelle
Soms is er zoveel wat we voelen, maar zo weinig wat we kunnen zeggen.
Heel veel sterkte….
Veel liefs,
Rick, Cindy, Tatum en Dewi
31 October 2007 at 02:01
Lieve Dante,
Als tranen een trap konden bouwen,
en herinneringen een brug.
Dan klommen we hoog de hemel in,
en namen je mee terug.
Heel veel liefs van
Eric, Marielle, Layla, Diego en Romeo.
31 October 2007 at 09:38
Lieve Maaike en Kids,
Het leven is vaak niet eerlijk …..
En dat blijkt nu wel weer !!!
Nu al afscheid moeten nemen van jullie kleine lieve vriendje Dante.
Sterkte, heel veel liefs Natasja.
31 October 2007 at 10:31
Lieve maaike,Janou, Michelle en familie
Ik wens jullie heel veel sterkte toe in deze moeilijke en verdrietige periode….
marije
31 October 2007 at 14:26
Lieve Maaike
Ik wilde even laten weten, dat ik heel erg met jullie mee leef. Ik zal vrijdag en de komende tijd aan jullie denken….
Dikke knuffel
Bianca
31 October 2007 at 14:45
lieve maaike en kids ik wilde jullie langs deze weg laten weten
dat ik erg met jullie meeleef ik kan uit eigen ervaring zeggen hoe erg het is om een kindje te verliezen het is net alsof ik het zelf weer mee maak. vergeten doe je het nooit meer je hebt er alles aan gedaan wat in je vermogen lag meer kon je niet doen sluit dante maar in je hart daar zul je hem altyd met je meedragen dat nemen ze jou nooit meer af hij zal altijd een stukje van jouzelf zijn heel veel sterkte de komende tijd en als ik iets voor jou kan doen zal ik er graag voor jou zijn liefs henriette helmink
31 October 2007 at 15:14
Lieve Maaike, Janou & Michelle,
Woorden schieten me tekort na het horen van jullie groot verlies.
Namens mij en mijn gezin wensen wij jullie heel erg veel sterkte!
Liefs,
Miranda
Een gedicht uit: Nu de tijd je naam zal schrijven
Voor de tijd die nu gaat komen
waarin het gemis
goed voelbaar zal zijn
wil ik je veel sterkte wensen
maar ook troost
dat lieve herinneringen
de pijn en verdriet verzachten
en op den duur elkaar
wat kunnen verdragen in de tijd
31 October 2007 at 22:56
De toekomst leek verleden tijd
Voetsporen raakten hun afdrukken kwijt
Het heden had geen eigen gezicht
Het was slechts op vroeger gericht
Jaren gingen eindeloos door
Voetsporen zaten op dood spoor
Het verdriet gaf de richting aan
Verlangend om terug te gaan
De toekomst bleef daardoor dicht
Het leek er donker, geen spoor van licht
Voetsporen zocht ik, afdrukken van mijn kind
Ze leken vervaagd door de wind
Aarzelende voetstappen in het heden
Verweef ik nu met het verleden
De toekomst krijgt weer kans
Maar heeft niet meer die oude glans
Toch is er weer plaats voor toekomstige tijd
Ook al raakte ik ‘t heimwee nooit kwijt
Ons kind blijven we altijd missen
Maar ik weet, de tijd zal haar voetsporen nooit voorgoed wissen
Kyara Yelita en Janet Stavorinus
1 November 2007 at 10:04
Wat een verhaal Heel veel sterkte de komende tijd.
Paul & Irene Holterman/Bussum
1 November 2007 at 16:29
Dag lief zonnetje
je verdween achter de
wolken
Dag lief zonnetje
je bent nu een ster.
Rust zacht, lieve Dante
Maaike, Janou en Michelle, heel veel sterkte gewenst in deze moeilijke tijd.
Tim, Eveline Damian & Youri
6 November 2007 at 11:17
Dag lief klein mannetyee:’( zal je missen Zal altyd aan je dnken:$! en maaike heel erg veel sterkte he meid(L)!
7 November 2007 at 09:46
Het is niet eerlijk.
7 November 2007 at 19:08
soms is er zoveel wat we voelen,maar zo weinig wat we kunnen zeggen
lieve maaike,janou en michelle,heel veel sterkte met dit grote verlies, we denken aan jullie,liefs carola
13 November 2007 at 11:15
Lieve Maaike,
Ik heb net mijn email naar jou aan mijn moeder voorgelezen en het liedje laten horen met veel verdriet.
Ik denk aan je.
16 November 2007 at 13:00
Lieve Maaike,
wil je alleen maar laten weten dat ik veel aan je denk. Ik wens je alle kracht en sterkte die je maar nodig hebt !
Liefs,
Katja
16 November 2007 at 14:20
‘Soms gebeuren er van die dingen die je totaal niet verwacht, die je hart doen breken en je doen vergeten hoe je lacht.
Toch zullen de dingen die je zwak doen voelen je uiteindelijk sterker maken’
Lieve Maaike,
Ookal ken ik je niet,ik ben hier terrecht gekomen via babybytes,
wens ik je alle sterkte van de wereld toe.
18 December 2007 at 02:19
Ik wil je heel veel sterkte wensen!!
Liefs Ina, mama van Milan*, Hope* en brusjes
7 February 2008 at 17:24
Maaike,
Je hebt me afgelopen weekend over Dante verteld. Toen kreeg ik al een brok in mijn keel.
Ik moest er vaak aan denken.
Nu ik dit weblog lees begrijp ik pas echt wat voor een verschrikkelijk vervelende periode dit voor je is geweest en waarschijnlijk nog zal zijn.
Doordat onze ontmoeting nog al abruct werd bexebindigd en ik je daarna niet meer heb gesproken,ben ik je vergeten sterkte te wensen. Dus bij deze alsnog.
Marco
7 March 2008 at 23:14
Lieve Maaike,
Ik heb er bijna 2 uur over gedaan om jouw verhaal te lezen. Tranen bungelden over m’n wangen van verdriet en herkenning. Ook bij mij kwam er zoveel terug. Ik kan de pijn weer voelen en vind het zo erg dat jullie dit is overkomen. Een brok in mijn keel, heel veel sterkte en veel liefs, Ria
29 March 2008 at 09:27
Lieve Maaike,
Via je hyves-site kwam ik op deze weblog.
Woorden schieten te kort, wat een inmens groot verdriet.
Voor jou en je meiden heel veel sterkte.
Lieve groet Tamara
3 May 2008 at 03:00
Hoi Maaike.Ik ben hier via je netlogprofiel gekomen.Ik wil jullie nog ontzettend veel sterkte wensen en hoop dat het maken van deze website je verdriet een beetje verzacht heeft.Ontzettend knap dat je dit onder deze omstandigheden gemaakt hebt.Ik heb maar een paar kleine stukjes gelezen,want het greep me direct al te erg aan,want je hebt alles ook nog zo goed beschreven.Het verdriet wat ik hierbij voelde,is maar een fractie van jullie verdriet.Deze website is echt een mooie manier om Dante te laten weten,dat niemand zijn bestaan zal vergeten.Wens jullie veel troost en kracht,
patrick