Toen ik thuis was ben ik even naar bed gegaan. Ik had om 15.00 uur het wekelijkse gesprek met dokter Quack dus kon nog net even een uurtje slapen. Ik had een vreemde droom:" Ik was thuis en de kinderen waren door Arjan thuisgebracht. Hij ging nog even eten maken voor ons en ik liep naar boven om mij nog even op te frissen voordat ik naar het ziekenhuis ging. Ik zag dat ik de urinezak van Dante nog aan mijn broek had hangen en schrok. Ik keek in de spiegel en zag dat ik Dante in de draagzak op mijn buik had. Ik dacht dat ik droomde (in mijn droom, mooi he) en liep naar beneden. Ik vroeg aan Arjan of hij ook zag dat ik Dante bij me had. Hij zei nee, maar Guusje wel. (guus is mijn lompe onbenullige labrador) Ik keek toen in mijn draagzak en zag inderdaad Guusje zitten met zijn lange poten, bungelend uit de draagzak en zijn flaporen flapperend heen en weer bewegen. Ik dacht dat ik gek was en liep weer naar boven waar mijn moeder was. Ik vroeg aan haar of zij Dante ook zag zitten. Zij zag Dante ook en ik schrok enorm omdat ik dan vergeten was om hem in het ziekenhuis te laten. Ik probeerde K1 te bellen maar ik kreeg geen gehoor. Ik ben toen gaan eten met Dante in de draagzak. Na een uur kreeg ik K1 aan de telefoon en vroeg naar Annemarie. Annemarie kwam aan de lijn en ik vroeg of Dante nog in bed lag. Ze begon te stotteren en zei dat er een probleem was. Ik liet haar niet uitpraten en zei dat Dante er vermoedelijk niet was. Zij bevestigde dit en ik zei dat ik Dante perongeluk had meegenomen. Ik zei dat ik direct naar het ziekenhuis zou komen en zag ook dat zijn plaszak los was geraakt. Ik spoedde me naar buiten en op dat moment zocht ik mijn telefoon om mijn moeder te bellen. Ik zag dat Dante er erg slecht uit zag en was bang dat ik te laat was. Op dat moment belde mijn moeder mij en werd ik wakker."

Ik was naar van mijn droom en zag dat het al kwart voor drie was. Ik had om drie uur een gesprek en ging snel naar het ziekenhuis met die rotdroom nog in mijn hoofd. Toen ik in het ziekenhuis was keek ik zoals altijd eerst in zijn kamertje in de hoop dat ik Dante vredig zag slapen. Dit was net het geval. Ik liep daarna naar zaal zoal ik altijd deed want als Dante niet in zijn bedje lag dan zat hij lekker bij een van zijn verzorgsters op schoot om vertroeteld te worden. Ook daar was hij niet. Ik zag Annemarie staan en zag aan haar ogen dat er weer iets aan de hand was. Vervolgens keek ik naar links en zag Dante op de reanimatietafel liggen (zo heet dat ding nu eenmaal, heb ik ook niet verzonnen). Ik zag dat Dante erg benauwd was en vroeg wat er aan de hand was. Ze vertelde mij dat het allemaal een beetje opnieuw begon en dat hij heel zwaar ademde. De dokters gingen naar hem kijken omdat dit niet goed was. Ik ging bij mijn mannetje staan en zag dat hij het heel zwaar had. Zijn mooie kraaloogjes keken mij paniekerig aan, dit was verschrikkelijk. Ik zei dat ze hem moesten helpen want ik voelde dat dit niet goed ging. Het zag ernaar uit dat zijn hartje dit niet kon trekken, hij was bekaf. Dante werd iets rustiger en de artsen gingen hem onderzoeken. Ze zouden een longfoto maken. Ik ging toen even het gesprek in met dr. Quack en Annemarie. Na een half uurtje kwam een van de kinderartsen binnen zei dat Dr. Quack NU maar even moest komen om naar de foto’s te kijken. Aan de toon te horen klonk het niet best. Ik sprak mijn vermoeden uit en zij bevestigde dit. Ik liep toen snel naar zaal om Dante te zoeken. Dante lag als een bezetene te hijgen op dat moment en er straalde echt paniek uit zijn ogen. Toen ik om me heen keek zag ik aan de verpleegsters en artsen dat dit niet goed af ging lopen. Een aantal zag ik met de tranen in de ogen. Op dat moment weet je het gewoon. Ik probeerde Dante te troosten en vroeg wat er aan de hand was. Dante bleek vocht achter zijn longetjes te hebben en zijn hart was vergroot. Zijn hartje kon het allemaal niet meer aan. PANIEK!!!! De artsen gaven Dante plasmedicijnen om zijn vocht af te laten drijven. Ik zag dat hij hiervan suffig werd en niet meer zo zwaar ademde. Hij leek ernaar dat hij er boven op kwam. Op dat moment sprak dr Quack mij aan en vroeg of ze met mij kon praten. Ze zei: "Je hebt mij gevraagd om eerlijk tegen je te zijn he". Ik bevestigde dit en ze zei dat Dante dit vermoedelijk niet zou gaan redden en vroeg mij min of meer om een keuze te maken. Nou, of de grond onder je voeten vandaan kwam. ALs Dante aan de beademing zou gaan, was de kans groot dat hij dit levenslang moest. Als Dante gereanimeerd moet worden zou hij hier slechter uit komen. Eigenlijk moest ik antwoord geven op de vraag of ze hem dan wel of niet moeten reanimeren.

Het begon me allemaal te duizelen en ik zei dat ik hier geen antwoord op kon geven. Ik wilde mijn familie bellen om me bij te staan. Ik liep naar de gang en probeerde mijn moeder te bellen, geen gehoor (ik wist dat ze boodschappen aan het doen was en hoopte dat ze alweer thuis was) Toen belde ik Denis (broer) in de hoop dat mijn moeder daar was, geen gehoor. Shit, en wat nu dan!! Nou dan Andre (broer) maar, want Marcel (broer) werkt in Enschede en Paul (broer) woont in Dedemsvaart. Andre pakte gelukkig op en ik hoorde aan mijn eigen stem dat ik in paniek raakte. Andre had dit door en zei dat  hij er direct aan kwam. Ik liep weer naar Dante en zag dat hij nog steeds rustig lag te ademen. een kwartiertje later kwam Andre en zei dat hij Marcel al gebeld had. Wat dat betreft voelen we elkaar thuis allemaal goed aan en weten we van elkaar wanneer we elkaar nodig hebben. Een kwartier later was Marcel er ook en Denis had ondertussen ook teruggebeld, die was samen met mijn moeder ook onderweg. Uiteindelijk stonden we bijna allemaal rond Dante (alleen Paul moest nog komen). Ik wilde het ze uitleggen, maar kon de juiste woorden niet vinden en vroeg of Dr. Quack bereikbaar was om mijn familie de situatie uit te leggen. Zij zat nog in bespreking en dit zal een half uur duren. Aangezien Dante erg rustig was en heerlijk lag te slapen besloten we in het restaurant iets te gaan eten met zijn allen omdat het etenstijd was. Na een half uur kwamen we terug en het zag er weer niet best uit. Ik zag dat Dante het weer heel moeilijk kreeg en het jochie was keihard aan het knokken. Ik raakte weer in paniek en zei dat ze NU een dokter moesten halen. Hier werd ook direct opgereageerd en binnen 5 minuten was er iemand. Mijn moeder en broers zagen het dit keer ook en hadden het er ook allemaal heel erg moeilijk mee. Dante had weer last van het vocht er er werd besloten dat hij weer plasmedicatie kreeg. Normaal moest dit veel langer werken en de ernst van de situatie drong wel tot me door. Dante werd hier weer rustig van.

Dr. quack was er ondertussen ook en we gingen het gesprek in. Gelukkig kwam PAul ook net binnen dus we waren er allemaal. Dat vond ik heel prettig omdat je nu ook realisseerd dat alleen ook maar alleen is. Ik was het ondertussen wel gewend als eenouder, maar in dit soort situaties met dit soort grote beslissingen is het heel fijn dat je zo’n fijne familie hebt die achter je staat. Dr. Quack vertelde nogmaals wat er speelde. Ik vroeg of het mogelijk was dat Dante morfine kreeg omdat ik het jochie niet meer wilde zien lijden. Dr. Quack zei dat dit zeker mogelijk is en ook mischien wel goed is in deze situatie. Zelf weet je wel dat morfine uiteindelijk de dood betekent, maar dan wel eentje zonder pijn. We waren het er met zijn allen unaniem over eens dat we dit niet meer wilde voor Dante, die lijdensweg, die paniekerige oogjes, die ontzettende pijn. Mijn moeder en broers stonden als een blok achter mij en we besloten om Dante bij de volgende aanval morfine te geven. In het begin een klein beetje en dan indien nodig op te voeren.

Vervolgens kregen we onze eigen kamer en Dante mocht in mijn bed liggen, maar natuurlijk wel aan de monitoren. Toen hij bij mij op de borst lag zag hij er rustig en tevreden uit. Ik zei dat ik nu nog geen morfine wilde (in mijn achterhoofd: Morfine-Dood) Na ongeveer 5 minuten zag ik dat Dante het weer heel moeilijk kreeg en gaf een seintje aan Wendy (die vandaag voor Dante zorgde). Wendy begreep mij direct en haalde een spuit morfine. Na een uurtje zag ik direct verbetering. Dante werd wat suffig, maar toen ik hem aankeek wist ik dat dit voor hem het beste was, geen pijn meer. Dante heeft genoeg gevochten hij heeft rust verdient. Hij lag mooi rustig te ademen, zonder pijn, een heerlijk ontspannen gezichtje. Dit had ik al dagen  niet meer gezien. Het is allemaal heel dubbel. Ik wil hem absoluut niet kwijt, maar ik weet dat ik hem binnenkort los moet laten. Het is nu donderdag en Dante is nog steeds bij ons. Hij gaat wel achteruit en ik zie dat het niet lang meer gaat duren, maar ik heb er vrede mee, geen pijn meer mannetje, je verdient het allerbeste !!!

WORDT VERVOLGD…….